ستودني را بايد ستود

 

او نه تنها کوهنوردي و طبيعت دوستي را به ديگران مي آموخت، بلکه روش زندگي را، خداشناسی را، شادکردن مومن را ،

انتقال نشاط و اميد و انرژي مثبت به ديگران را، ياددادن برقراری ارتباط با ديگران را می آموخت.

داستانهاي کوتاه و آموزنده اش انصافاً آموزنده بود و سايت "نشاط کوهستان"ش:

نشاطم را نشاطي تازه دادي   بنازم مطلبي اندازه دادي    مرا بردي به اعماق قشنگي    به روياهاي زيبا و يه رنگي    نشاط از دشت و کوهستان بگويد    زلالي را ز آبشارها بجويد

بيشتر ازما (همکاران، همنوردان و دوستان)، ديگران او را به استادی می شناختند.

شادروان مهندس حاج پرويز ستوده شايق کارشناسی ارشد شيمی، همکار ما در پژوهشکده مهندسی سازمان فضايي ايران (جهاد کشاورزی سابق) مربی و مدرس کوهپيمايی، همکار پرتلاش و با اخلاق کار گروه کوهپيمايی فدراسيون کوهنوردی و صعودهای ورزشی، رييس سابق گروه کوهنوردی سازمان فضايي ايران (جهاد کشاورزی سابق)، نويسنده ، راهنمای گردشگری ، راهنمای کوهستان، تور ليدر ، روز جمعه 24 آبان ماه 1392 بر اثر حمله قلبی در ارتفاعات توچال (بالاتر از ايستگاه پنج توچال)، به ديار باقی شتافتند.

انشاءالله خداوند غريق رحمتش کند و به خانواده اش صبر و اجر عنايت فرمايد.

معرفی از زبان خودش:

من چه کسي هستم، من خويشاوند نزديک هر انسانم . من کوه‌گردي بودم در دايره زندگي ،  در اين دايره فرصتي دست داد کوه‌ها را بپيمايم ، طبيعت را و کوهستان را جور ديگري ديدم ، قدرت و عظمت خدا را ، خردي و ضعف انسان را ، زيبايي طبيعت را ، جلوه‌هاي بي بديل الهي را همانند تابلوي زنده در کوهستان يافتم و عاقبت کوه‌نورد شدم . الان هم که عشق کوه‌ام و نشاط کوهستان بستر شکوفايي من است . بدون حضور ديگران وحشت مرگ را زير پوستم احساس مي‌کنم . من به تو دوست مهربانم و دوستان تو نياز دارم . من انساني هستم ميان انسان‌هاي ديگر بر سياره‌ي مقدس زمين ، که بدون ديگران معنائي ندارم.

نگرش مثبت به افراد اجتماع دارم ، به همه افراد با ديده احترام می نگرم

يک روز در نيمه راه زندگی

از خود جلو زدم،

حالا ديريست وا مانده ام به راه

در انتظار خويش

 

چگونه از قلب خود در ورزش کوهنودری مراقبت کنيم؟ در ادامه مطلب ببينيد.